Strona firmowa P.P.H.U. "DUET"

Wyspy Kanaryjskie nazywane przez wielu Wyspami Szczęśliwymi leżą na Oceanie Atlantyckim i oddalone są około 100 km od zachodnich wybrzeży Maroka. Należą do Hiszpanii i są podzielone na dwie prowincje wschodnią i zachodnią. W ich skład wchodzą: Teneryfa, Hierro, Gomera, La Palma, Gran Canaria, Lanzarote, Fuerteventura i sześć wysp mniejszych niezamieszkałych.

W latach siedemdziesiątych XX wieku były miejscem, do którego docierali zamożni Polacy słynnym statkiem Batorym. Rejs trwał długo, był bardzo drogi (niektórzy dwa lata oszczędzali, by w którąś ważną rocznicę życia wypoczywać na Kanarach). Ptakom, które w dużej liczbie zamieszkiwały na tych wyspach nadano nazwę kanarki. W tym miejscu zadaję pytanie : czy wiesz jaka jest różnica między kanarkami płci męskiej i żeńskiej? Kanarki płci męskiej potrafią pięknie śpiewać.

Lecąc na Teneryfę ,na której odbywała się konferencja Polskiej Izby Turystyki Oddziału Śląskiego, miałam o niej zupełnie inne wyobrażenie. Sądziłam, że zobaczę piękne piaszczyste plaże podobne do plaż w Netanii w Izraelu, liczyłam na gorące słońce i ciepłą wodę w oceanie.

W grudniowy, mroźny poranek (na warszawskim Okęciu 10 stopni mrozu) wylecieliśmy na Wyspy Kanaryjskie.

Lot odbywał się na wysokości 10 kilometrów nad poziomem morza, a temperatura dochodziła do minus 60 stopni. Miłe panie stewardesy podały nam ciepły posiłek, kawę i herbatę do wyboru no i oczywiście różne soczki.

Po pięciu godzinach lotu wylądowaliśmy na lotnisku w Agadirze w Maroku. Tam uzupełniono paliwo i po czterdziestu minutach przerwy startujemy na Teneryfę. W tym czasie obsługa samolotu podaje nam kanapki i w niespełna godzinę przygotowujemy się do lądowania na czymś co z góry wygląda jak hałdy żużlu wyrastające z błękitnych wód Atlantyku, lądujemy na lotnisku Reina Sofia oddalonego około 20 km od hotelu , w którym mamy być zakwaterowani.

Na lotnisku wspaniałe powitanie. Śpiewa dla nas regionalna kapela kanaryjska w typowych dla nich strojach , a każdy z czterdziestoosobowej delegacji dostaje piękne strelicje ze złotą wstążeczką i napisem w języku polskim „witamy na Teneryfie”. Udajemy się dalej do klimatyzowanego autokaru, który dowiezie nas do wyznaczonego hotelu . Jest godzina 14,. temperatura wynosi 26 stopni, słońce grzeje, wokół kwitnie piękna roślinność podzwrotnikowa. Są tu wspaniałe i duże palmy kokosowe i daktylowe, przeróżne rodzaje kaktusów kwitnących na biało i czerwono, gwiazdy betlejemskie w kolorze różowym, czerwonym , białym, kolorowe surfinie i pelargonie, wonne kapryfolium i mimozy, różowe bugenwille i żakarandy. Trochę dziwnie w tej scenerii wygląda nasza grupa w kozaczkach i ciepłych futrach czy kurtkach na ręku. Takie widoki powodują, że jest się w krainie szczęścia, zimowe marzenia o pięknych kwitnących kwiatach, o zrywaniu bananów, cytryn czy pomarańczy prosto z drzewa urzeczywistniły się w tak krótkim czasie, bo po sześciu godzinach lotu.

Zamieszkaliśmy w hotelu czterogwiazdkowym w Playa de las Americas. Pokoje duże, dwuosobowe z telewizorem, telefonem, łazienką i z wszystkimi innymi wygodami ( ok. 30 m2). W miejscowości tej cały rok trwa sezon turystyczny. Pełno tu hoteli, dyskotek, restauracji z mnóstwem pamiątek typowych dla Teneryfy. Moją uwagę zwróciły pięknie haftowane obrusy ze świątecznymi elementami dekoracyjnymi wykończone bogatą gipiurą.

Trudno tu o wolne pokoje w hotelach. Spotyka się mnóstwo srebrzystowłosych turystów z północnej Europy, wspaniale spędzających jesień swego życia.

Program pobytu na Teneryfie jest bardzo ciekawy. Każdy dzień jest znakomicie zagospodarowany. Po przespanej nocy i zasłużonym odpoczynku udaję się na poranny spacer sześciokilometrową nadbrzeżną promenadą otoczoną palmami , by zobaczyć wschód słońca (ok.godz.8oo ). Przypominam, że różnica czasu między Polską a Teneryfą wynosi jedną godzinę. Spoglądam na ocean, jestem zafascynowana tym widokiem, fale sięgają do 6 m wysokości. Rozglądam się, gdzie moja wymarzona plaża. Taką wyimaginowaną plażę owszem spotkałam, ale nie na dzisiejszym spacerze.

To ,co zobaczyłam, to żwirowe, czarne i skaliste poszarpane pozostałości skał bazaltowych. Tak naprawdę to wszystkie wyspy zbudowane są na wulkanach a gdzieniegdzie występujące piaszczyste plaże są wykonane z piasku przywiezionego z Sahary. Po porannym spacerze i z energią naładowaną przez słońce wracam do hotelu na śniadanie. Szwedzki , kolorowy stół, smaczne, świeże pieczywo, przeróżne sałatki i owoce, różne napoje zachęcają swoim widokiem. Po śniadaniu udajemy się do Loro Parku w Puerto de la Cruz. Otwarty został w 1972 roku. Na tę okoliczność zaproszonych zostało około 1000 vipów, z czego przyszły zaledwie dwie osoby, nikt nie wierzył w powodzenie tego przedsięwzięcia. Jest to największy park na świecie z papugami a znajduje się w północnej części wyspy. Jesteśmy świadkami popisów delfinów i lwów morskich, a co wyprawiają przeróżne gatunki papug, to trudno opisać – układają puzzle, naśladują orkiestrę, podają wyniki działań matematycznych uderzając tylekroć w dzwonek. Znajduje się tam również olbrzymi tunel z rekinami. W parku jest około 3 tysięcy drzew palmowych, figowych, orchidee oraz kaktusy. Na mnie duże wrażenie zrobiło samo wejście do Loro Parku. Duże szerokie schody i pawilon w stylu tajlandzkim z wieloma złoconymi elementami wykończeniowymi, a wokół piękne kwiaty i roślinność zwrotnikowa. Dekoracja wykonana była z 24 karatowego złota i robili ją specjaliści z Tajlandii. Loro Park otwarty jest w godzinach. 9 – 19, bilet kosztuje około 100 złotych dla dorosłych, a 50 złotych dla dzieci.

Zachęcam również do skorzystania z wycieczki statkiem po oceanie. Stateczek ma szklane dno, z którego podziwiamy wieloryby i delfiny w ich naturalnym środowisku. Te mądre ssaki już niejednokrotnie uratowały życie człowiekowi. Niektórzy odważni korzystają z kąpieli w oceanie, a inni marzą, by jak najszybciej wrócić na brzeg. Kołysanie statku na olbrzymich falach niektórym poopróżniało żołądki, a inni jeszcze przez trzy dni zarażeni chorobą morską „pływali” na leżaku przy hotelowym basenie.

Wieczorem w wizytowych, eleganckich strojach udajemy się do Piramidy Arona „Pasion Espanola”, gdzie jesteśmy widzami klasycznego przedstawienia tanecznego pod kierownictwem Carmen Mota. Dwudziestu sześciu artystów pokazuje prawdziwą sztukę hiszpańską, jesteśmy świadkami hiszpańskiego flamenco. W dźwiękach tego tańca słychać duże podobieństwo muzyki arabskiej. Istnieją dwa rodzaje muzyki flamenco: wesoły i skoczny oraz poważny i przenikliwy opowiadający o miłości, cierpieniu i śmierci. Jesteśmy również widzami baletu hiszpańskiego, który jest hybrydą baletu, flamenco i tańców ludowych wykonywanych przy akompaniamencie muzyki miejscowej i klasycznej hiszpańskiej. Piękne kolorowe stroje, różnorodne światła i urok osobisty artystów dających z siebie wszystko jest podziwiany przez całą widownię. Przerywnikiem w tym show jest występ skrzypka - wirtuoza dającego swój popis w utworze G.Bizerta „Marsz Toreadora” z opery „Carmen”. Na sali jakby makiem zasiał. Tego nie da się opisać, to trzeba zobaczyć, to trzeba przeżyć.

Następny dzień to wycieczka objazdowa klimatyzowanym autokarem po wyspie. Drogi są bardzo wąskie a widoki zapierają dech w piersi. Przypominają mi niebezpieczną trasę w południowej Chorwacji aż po Dubrownik. Lusterka autokaru są śmiesznie ustawione w dół, myślę że to dlatego aby kierowca mógł widzieć czy koła mieszczą się na drodze. Objeżdżamy wyspę. Podczas tej wycieczki widzimy całe mnóstwo kontrastów. Nad oceanem ciągną się olbrzymie plantacje bananów. Bananowy raj dla smakoszów tego owocu jakże zasobnego w witaminy A i C, potas i węglowodany. Bananowiec to niezwykle duża bylina. Od pierwszego zasadzenia trzeba czekać osiemnaście miesięcy na pojawienie się owoców. Kiść składa się z około stu pięćdziesięciu bananów. Ten banan kanaryjski jest miniaturowych rozmiarów, bardzo słodki. Nie sprzedaje się go w Europie, ponieważ nie spełnia norm unijnych.

Po drodze zatrzymujemy się w kierunku Los Gigantes, gdzie z tarasu widokowego oglądamy czarne klify południowej części wyspy. Dalej udajemy się do Icool de los Vinos – miasta słynącego z wyrobu wina. Na miejscu odbywa się degustacja wina i słodkich likierów, a przy okazji kupujemy wino Malwazję, które rozsławiło tutejsze gleby wulkaniczne.

Następnie spacerkiem udajemy się do parku Caceres, w którym robimy pamiątkowe zdjęcie przy tysiącletnim najlepiej zachowanym na całym archipelagu smoczym drzewie Drago.

Za drobną opłatą ( 3 zł) wchodzimy do kościoła Św.Marka, w którym znajduje się wielki srebrny krzyż wykonany z 450 kilogramów srebra . W tym renesansowym kościółku wspaniały jest również sufit i ołtarz wykonany ze srebra. Dziesięć minut od Icool znajduje się wioska El Tangue i tu w pewnym momencie czuję się jak na tunezyjskiej Saharze. Właściciele dromaderów proponują mi przejażdżkę na wielbłądzie. Przebieram się w strój arabski i siadam na wielbłąda, z grzbietu którego podziwiam wyspy. Nie mogę nadziwić się widokom pięknej podzwrotnikowej roślinności, po drodze zrywam banana z drzewa a i opuncji jest wszędzie pełno ( należy uważać, żeby się nie pokłuć przy zrywaniu, najlepiej zrobić to w grubych rękawicach).

Następnie docieramy do największego kurortu – Puerto de la Cruz. Na całej trasie oglądamy XVI i XVII wieczne patrycjuszowskie domy z barokowymi balkonami i cudownie ukwieconymi pelargoniami.

Ostatnim miejscem na naszej trasie jest Las Caletillas – ośrodek religijny. Tutaj woda wyrzuciła na brzeg figurkę Maryi Dziewicy i dla upamiętnienia tego wydarzenia wybudowano bazylikę, w której mieści się kopia cudownej figurki. Co roku w Święto Maryjne tj. 15 sierpnia przybywają tu pielgrzymi ze wszystkich zamieszkałych wysp by oddać cześć świętej patronce.

Kolejny dzień to wyprawa na najwyższy szczyt Hiszpanii – Teide. To wygasły wulkan, którego stożek pokryty śniegiem jest widoczny prawie z każdego miejsca wyspy. Przejeżdżamy przez Park Narodowy Las Canadas. Zbocza gór porastają wysokie sosny kanaryjskie. Następuje tu zjawisko chmuroopadów. Chmury zatrzymują się na igliwiu i skraplając się tworzą strumyczki spływające do dolin i zasilające uprawy. Powoduje to, że deszcze w części północnej występują częściej, a w południowej są rzadkością.

Wjeżdżamy jeszcze dalej w górę. Pogoda pochmurna, mglista, deszczowo, widoczność bardzo słaba, osiągamy wysokość 2200 m a dalej prawie na sam szczyt można dojechać kolejką linową w ciągu ośmiu minut za dodatkową opłatą 70 zł. Jesteśmy zmarznięci i przemoknięci. Różnica temperatur jest dość znaczna. ( Wiadomo, że co 100 m w górę temperatura obniża się o 0,6 st.C.)

Wracamy do hotelu. Dzisiejsza kolacja jest niezwykła, przygotowana specjalnie dla naszej grupy na tarasie widokowym. Przygrywa nam zespół folklorystyczny wykonujący typową kanaryjską muzykę. Choć większość pieśni ludowych pochodzi z tradycji hiszpańskiej lub z pradawnej kultury są i takie, które jednoznacznie kojarzą się z muzyką południowoamerykańską. Słyszymy tutaj bolera, tanga, fandangi i muzykę o podobnych rytmach. A to wszystko grane jest na gitarze, bębnie lub flecie.

Podziwiamy stroje i zdolności muzyczne artystów. Czas szybko mija. Konferencja dobiega końca. Wylatujemy z Teneryfy do Agadiru w Maroku. Tu znowu godzinny postój, podczas którego jesteśmy przyjmowani w restauracji lotniskowej przez tutejsze władze turystyczne. Czekają na nas słodkie ciasteczka, różne drinki i oczywiście wspaniale zaparzona herbata miętowa, którą Arabowie reklamują najczęściej słowami: „Najwięcej witaminy mają polskie dziewczyny i moja herbata miętowa”.

Na lotnisku oglądamy również piętnastominutowy film reklamujący Maroko, a po jego zakończeniu jesteśmy zaproszeni na następną konferencję turystyczną do tego kraju.

Większość grupy przyjęła zaproszenie.

Szczęśliwi, zadowoleni, pełni wrażeń lądujemy na oblodzonym lotnisku Okęcie w Warszawie. „Szczęście odchodząc nie patrzy za nami, za to my ciągle za nim spoglądamy”.

W konferencji uczestniczyli i wspomnienia opisali Krystyna i Wiesław Urbańczykowie.

P.P.H.U. "Duet" ul. Sienkiewicza 36a, 42-583 Bobrowniki, tel./fax (+48 032) 2874100, tel. kom. 0-601-416409